header image 1 header image 2 header image 3 header image 4 header image 5 header image 6 header image 7 header image 8 header image 9 header image 10

JEUGDSTAGE DE HAAN 02/11 - 06/11

Afgelopen maandag was het zover: onze tweede jeugdstage waar we met z'n allen zo naar uitkeken.   De vooruitzichten waren goed: er werd prachtig weer aangekondigd - we zouden in een mooi huisje verblijven - ideale omstandigheden om te trainen in de omgeving - kortom: er kon niets misgaan...   Bij aankomst hebben we ons direct kunnen installeren in de prachtige chalet: 4 mooie slaapkampers, 2 badkamers, groot terras met het meer aan ons voeten, mooie living en keuken (met vaatwas - belangrijk want anders moest Delphine altijd afwassen), ... Omdat de meesten van ons al 3 dagen niet hadden getraind was het belangrijk om even de benen te strekken en de omgeving nogmaals te verkennen. Wat is er beter dan in een bos lopen, ware het niet dat na een halfuurtje een takje roet in het eten kwam gooien: plots stond Delphine achter mij stil omdat ze haar voet verzwikt had. Ik vreesde onmiddellijk het ergste want ze kon nauwelijks nog steunen op haar voet. Ai, daar eindigt haar stage al na een halfuurtje. Omdat de pijn niet harden was zijn we naar de spoed gereden om na 2 uren het verdict te horen: breukje in enkel en onmiddellijk in gips. Met andere woorden: Delphine kon niets meer doen (niet meer fietsen, noch zwemmen), behalve ons, de jongens, in de mate van het mogelijke soigneren. Een beetje peptalk was nodig om haar toch een beetje op te monteren. Tof van haar was dat ze er toch voor koos om bij ons te blijven en niet naar huis terug te keren.   Om er niet meteen in te vliegen had ik er voor geopteerd om dinsdag, na een relatief rustige zwemtraining, 's namiddags een wegritje van +/- 60km te doen met de MTB. Alles verliep vlot: geen platte banden, iedereen kon het tempo goed volgen, onderweg eventjes gestopt voor een boterhammetje en enkele foto 's/filmpjes (Loïc had zijn GoPro mee). Bedoeling was om vanuit Zeebrugge op het strand terug te keren. Eenmaal op de dijk van gearriveerd zagen we de zee veraf liggen. Perfect, het was eb, dus ongetwijfeld hard zand onder onze ballonbanden... Ik denk echter dat er geen strand is in Zeebrugge, maar wel een moeras/slibstrand. Binnen de korste keren reden we ons vast, waardoor er niets anders op zat dan rechtsomkeer te maken en langs de weg/dijken terug te keren naar De Haan.   Op woensdagvoormiddag hebben we opnieuw een techniektraining in het zwembad afgewerkt, om dan in de namiddag met ons vijven een run/bike te doen (bedoeling was op het strand, maar na onze perikelen van Zeebrugge toch geopteerd voor de weg) van +/- 20km. Ik was aangenaam verrast want iedereen kon het tempo echt goed hoog houden. Proficiat mannen! Natuurlijk hebben we ook wat vrije tijd genomen, zodat Delphine ook af en toe eens met ons kon meegaan (met krukken/rolstoel - bedankt Rudi om deze te brengen) en niet hele tijd moest binnen blijven. Loïc had zijn kitezeil (of hoe het ook mag noemen) meegebracht om dit op het strand in Wenduine eens uit te proberen. In plaats van een kite was het meer een strandvlieger omdat er te weinig wind stond. Maar toch was het een aangenaam "verzetje" tussen onze trainingen door.   Donderdag, onze laatste trainingsdag, zouden Camille (onze jongste spruit) en Dieter (papa) ons vergezellen. Ikzelf zou 's namiddags met Camille trainen, terwijl Dieter de jongens op sleeptouw te nemen tijdens in MTB ritje in bos, duinen en velden. Ik had de jongens al een beetje zenuwachtig gemaakt door hen te laten weten dat Dieter een hardrijder is, dat ze zouden afzien, dat ze ..., waardoor ze toch met enige "schrik" uitkeken naar de rit van 's namiddags. Dit was ook te merken tijdens de zwemtraining: ze waren moe, hadden zware armen, training zou te lang duren. Ik denk dat het geen van dit alles was, maar dat ze enkel vreesden voor de rit met Dieter. Camille en ikzelf hebben 's namiddags een tochtje gemaakt van +/- 15km op de weg, strand en bos/duinen, met aansluitend een kort loopje van 1,25km. Ik moet zeggen: een kleine kampioene in wording! Na een goede 2uur kwamen de jongens met tijdrijder Dieter ook aan en ondanks de vrees vooraf wist Dieter me te vertellen dat de jongens heel goed van zich hebben afgebeten. Het viel dus allemaal goed mee (ofwel heeft Dieter met zijn remmen dicht gereden ? :-) ).   s' Avonds restte ons enkel nog de opkuis van ons huisje en afscheid te nemen van elkaar (kort afscheid, want de trainingen stoppen uiteraard niet).    Graag wil ik jullie, Delphine, Cedric, Laurens, Tuur, Loïc nogmaals bedanken voor de afgelopen vier dagen, en Camille en Dieter voor donderdag. Het is supertof om met jullie te mogen "werken"!     Pascal